Έκδοση: ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ / ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ | Σεπτέμβριος 2019 | ISBN 978-960-322-571-3
Στο βιβλίο αυτό περιέχονται 1985 ασπρόμαυρες αναλογικές φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν από το 1985 μέχρι το 1998, στην Επίδαυρο, όπου το Θέατρο Τέχνης είχε παρουσιάσει 17 παραστάσεις αρχαίου δράματος.
Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από τις πρόβες των έργων στο κοίλον του Θεάτρου. Οι πρόβες άρχιζαν στις επτά το απόγευμα, όταν έκλεινε ο αρχαολογικός χώρος για το κοινό. Δηλαδή οι περισσότερες φωτογραφίες τραβήχτηκαν με το ίδιο μεταβαλλόμενο φως, από τη δύση του ήλιου μέχρι να νυχτώσει.
Περιλαμβάνονται επίσης φωτογραφίες από τις παραστάσεις και την προετοιμασία των ηθοποιών στα καμαρίνια.
Λίγες ακόμη, από τις μετά την παράσταση “επισκέψεις” των συντελεστών της στην Disco Capaki.
Στο εξώφυλλο φωτογραφία από την παράσταση των Βατράχων, 1992.
© Photo, K.Z.KAPELONIS
Τα δικαιώματα των φωτογραφιών για την εσαεί επανέκδοση αυτού του βιβλίου παραχωρούνται στο Θέατρο Τέχνης. Τα έσοδα θα διατίθενται για τις ανάγκες της συντήρησης του Αρχείου του Θεάτρου Τέχνης.
Ως ρέκτης του Ωραίου
Σκηνοθέτης, ηθοποιός, διευθυντής της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης ο Κωστής Καπελώνης, στην μακρά και πολυσχιδή διαδρομή του, ανάμεσα σε άλλα, καταθέτει εδώ την προσπάθειά του να απαθανατίσει την σκηνική περιπέτεια του Θεάτρου Τέχνης για μεγάλο διάστημα, με το βλέμμα του «ερασιτέχνη» φωτογράφου! Αν και γνωρίζει καλά ότι το φαινόμενο της σκηνικής περιπέτειας δεν μπορεί να αποδοθεί στην ολότητά του με φωτογραφικά ντοκουμέντα κι ότι ο φακός μόνον στιγμιότυπα -ως ατελή αποσπάσματα- μπορεί να αποτυπώσει, επιμένει να φωτογραφίζει από το 1985 ως το 1998 στην Επίδαυρο μετά τις 7 το απόγευμα. Σε διάστημα 14 ετών χρειάστηκε 3199 ηχηρά κλικς της μηχανής για να αιχμαλωτίσει πρόβες, διαλείμματα, παραστάσεις από την αμφιλύκη και το σύθαμπο της δύσης μέχρι και την επικράτηση του σκοταδιού εκεί, όπου οι τόνοι του φωτός και του σκότους αποτελούν αυταξίες και βιωματικές εντάσεις: στην Επίδαυρο.
Απορίας άξιον: ποια ανάγκη κινεί τον Κωστή Καπελώνη έναν καλλιτέχνη της σκηνής και εκ των συντελεστών των παραστάσεων να ιστορήσει μέσω του «δανεικού» φακού του, τα φανερά αλλά, κυρίως, τα «αφανέρωτα» της ιστορικής κυψέλης; Και ακόμα περισσότερο, γιατί ένας καλλιτέχνης του «όλου» επιμένει να στιγμιοτυπεί μεταθέτοντας διαρκώς την θέση του από το «εντός» στο «εκτός» και από το παραστασιακό «σύνολο» στο οπτικό- φωτογραφικό «θραύσμα»;
Εδώ, η ηθελημένη μετακίνηση τού «φωτογράφου» από το «ψηφιδωτό» της προετοιμασίας μιας παράστασης στην εστίαση ορισμένων «ψηφίδων» της, δεν σημαίνει απαραιτήτως την προβολή της λεπτομέρειας ως επαγωγική ένδειξη της αξίας του όλου – «εξ ονύχων τον λέοντα τεκμαίρεσθαι».
Ο ίδιος, ο Κ. Καπελώνης επικαλείται την αξία του «ντοκουμέντου» ως αιτία της συγκεκριμένης φωτο-απεικόνισης. Πράγματι, οι «τεχνικές ατέλειες» ούτε περιορίζουν ούτε αφαιρούν την δύναμη από το ντοκουμέντο. Αντιθέτως, γίνονται τα «υλικά γραφής» μιας προσωπικής εξιστόρησης, όπου το μάτι και το χέρι –εκ των έσω- υπαγορεύουν ιδέες, αξίες, αγωνίες, εντυπώσεις, προσδοκίες, ολοκληρωμένες αισθητικές προτάσεις. Εν τέλει, υπογραμμίζεται ένα πλήθος από «έμψυχες» εικόνες, όπου υπερέχει το συναισθηματικό φορτίο, όπως για παράδειγμα: Ο Δάσκαλος Κουν αποδίδεται διάχυτος, εμποτισμένος από τον χώρο και «μοιρασμένος» δια του αραιού φωτογραφικού κόκκου στον ιστορικό χρόνο! Αλλού, οι δάσκαλοι ή και εμβληματικοί πρωταγωνιστές του Θεάτρου Τέχνης αποτυπώνονται με την σωματική κόπωση, την αγωνία, την δοκιμασία, την ευωχία, την έξαρση. Όλοι οι συντελεστές συμμετέχουν στα ντοκουμέντα: Οι «μείζονες» με το βάρος της δόκιμης αξίας και εμπειρίας τους, αλλά και οι πρωτόβγαλτοι, οι «ελάσσονες», ως «αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας» με την σεμνότητα της απειρίας τους. Εδώ, ο φωτογράφος αναφέρεται σε μια εποχή όπου η αναλυτική πυκνότητα των pixels δεν είχε ούτε την πρώτη ούτε την τιμητική θέση στην αξία του ντοκουμέντου.
Ο Κ. Καπελώνης, ως «φωτογράφος» διέθετε πλήρως την αίσθηση της ιστορικότητας των παραστάσεων αυτών ως πνευματικών γεγονότων και όχι μόνον μέσω της δικής του αξιολόγησης, ιστορίας και πορείας. Αναθρεμμένος μέσα στην ιστορική κυψέλη του Θεάτρου Τέχνης, πολυσχιδής και ρέκτης του Ωραίου δεν παρέλειψε να καταγράψει και να αποδώσει με μεγάλη ευγλωττία τα άρρητα: τις επικές εντάσεις και τις δραματικές εμφάσεις τόσο με ευαίσθητο δυναμισμό όσο και με δυναμική τρυφερότητα.
Ευανθία Ε. Στιβανάκη (Αναπλ. καθηγήτρια τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Ε.Κ.Π.Α.)
14 χρόνια, μετά τις 7 το απόγευμα
Στην Επίδαυρο πρωτόπαιξα με το Θέατρο Τέχνης το 1979, στο Χορό των Ιππέων, πρωτοετής σπουδαστής της Δραματικής Σχολής, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη. Ήταν η πρώτη σκηνοθεσία του Λαζάνη στην Επίδαυρο. Την ίδια χρονιά συμμετείχα και στις Τρωαδίτισσες, σε σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν, παίζοντας έναν Στρατιώτη. Τα επόμενα χρόνια, ήμουνα σε όλες τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης, που παίχτηκαν στην Επίδαυρο, στην αρχή ως ηθοποιός κι έπειτα, παράλληλα, σε ρόλους βοηθού στους φωτισμούς ή στη σκηνοθεσία. Συγχρόνως φωτογράφιζα πρόβες και παραστάσεις.
Το 1985 άρχισα την φωτογραφική καταγραφή της παρουσίας του Θεάτρου Τέχνης στην Επίδαυρο, σε αναλογικά φιλμς. Συνέχισα, κάθε χρόνο, μέχρι το 1998, που άρχισε για μένα η ψηφιακή εποχή. Από τον έβδομο, μέχρι τον εικοστό πρώτο χρόνο, που συμμετείχα στις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Συνολικά έκανα 3199 κλικς, σε 101 φιλμς· ασπρόμαυρα, έγχρωμα και slides.
H ενασχόλησή μου με τη φωτογραφία υπήρξε “ερασιτεχνική” και οφείλεται στον αδελφό μου, τον Γιώργη, που ως χημικός, και όχι μόνο, ασχολιότανε τότε -και τώρα- πιο σοβαρά από μένα με τη φωτογραφία και με μύησε στην τεχνική της. Μετά στον φίλο μου τον Διαμάντη, που το 1985 μού “δάνεισε” την πρώτη μου σοβαρή φωτογραφική μηχανή, μια Nikon F με δύο φακούς, τον θρυλικό Nikkor 105mm f/2.5 κι έναν Nikkor 300mm f/4.5, που όπως φάνηκε ήταν ένας φακός απολύτως κατάλληλος για το θέμα : «Το Θεάτρο Τέχνης στο φεστιβάλ Επιδαύρου, μετά τις 7 το απόγευμα». Οι ανάγκες της συγκεκριμένης φωτογράφισης, αλλά και της φωτογράφισης προβών και παραστάσεων, καθόρισαν εν πολλοίς και την αγορά του μετέπειτα φωτογραφικού εξοπλισμού, που αναφέρεται στα στοιχεία που συνοδεύουν τις φωτογραφίες.
Με βάση τον αριθμό των κλικς και με μια μέση ταχύτητα λήψης 1/15s, υπολόγισα πως, στα 14 χρόνια της φωτογράφισης, πέρασαν από τους φακούς των φωτογραφικών μηχανών μόλις τριάμισυ λεπτά πραγματικού χρόνου.
Τα ασπρόμαυρα φιλμς ήσαν βέβαια περισσότερα, για τεχνικούς λόγους. Τα έγχρωμα είναι διαφάνειες στα πρώτα χρόνια και φιλμς αργότερα. Οι συνθήκες του φωτισμού απαιτούσαν υψηλές ευαισθησίες, που υποχρέωναν σε πουσαρίσματα των φιλμς στην εμφάνιση. Εξού και ο έντονος κόκκος, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια, που χρησιμοποιήθηκε το ασπρόμαυρο EASTMAN 35 της Kodak, που τραβήχτηκε συνήθως στα 1600 ISO· το φιλμάκι αυτό, χωρίς αρίθμιση καρέ, κατά πάσαν πιθανότατα κινηματογραφικό, το πούλαγε χύμα σε 15μετρα ο Μπομπουγατσόγλου στο μαγαζάκι της Μεσσολογγίου και αργότερα της Κωλέττη. Παράλληλα τα κλασσικά ILFORD ΗΡ5, KODAK TMAX-400 και ένα TURA 2671, τραβηγμένα κι αυτά στα 1600 ή στα 3200 ISO.
Σ’ αυτόν τον τόμο βλέπουμε όλες -χωρίς εξαίρεση- τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν, ακόμη και με εμφανή τεχνικά προβλήματα, γιατί έχουν την αξία του ντοκουμέντου. Για την αντιπροσωπευτικότητα των παραστάσεων, συμπεριλαμβάνονται και 81 φωτογραφίες που προέρχονται από έγχρωμα slides. Σύνολο 1985 φωτογραφίες. Η σύμπτωση με την χρονολογία (1985) είναι εντελώς τυχαία.
Στη συλλογή αυτή περιέχονται τρία διαφορετικά βιβλία: Ένα ιστορικό εικονογραφικό αφήγημα της παρουσίας των ανθρώπων του Θεάτρου Τέχνης στο Θέατρο της Επιδαύρου από το 1985 ως το 1998, ένα φωτογραφικό λεύκωμα με φωτογραφικά ενδιαφέρουσες εικόνες και μια φωτογραφική καταγραφή στιγμιότυπων που, για κάποιο λόγο, προκάλεσαν το ενδιαφέρον του φωτογράφου. Ο θεατής του βιβλίου θα επιλέξει ποιο από τα τρία τον ενδιαφέρει περισσότερο κι εκεί θα εστιάσει την προσοχή του.
Η έκδοση αυτή αφιερώνεται στον μεγάλο Δάσκαλο και στους μαθητές του, τους άλλους Δασκάλους, με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη. Γιατί, χωρίς αυτούς, το ταξίδι θα ήταν ακόμη πιο δύσκολο.
Κωστής Ζ. Καπελώνης
Η ΕΚΘΕΣΗ στο Ρέθυμνο
Κωστής Καπελώνης – Νίκος Αλεξίου: «Επίδαυρος. Έμψυχες εικόνες μιας προσωπικής εξιστόρησης.»
Σπίτι του Πολιτισμού, Νοέμβριος 2020 και Μάιος 2021.
Η έκθεση, στο πλαίσιο του 4ου Φεστιβάλ Τέχνης «Νίκος Σκεπετζής», σε συνεργασία με την γκαλερί «Μορφές», έκανε εγκαίνια στις 6 Νοεμβρίου 2020, αλλά έκλεισε αμέσως μετά, λόγω του Lockdown και άνοιξε ξανά για το κοινό τον Μάιο του 2021.
Στην έκθεση περιλαμβάνονται φωτογραφίες από το φωτογραφικό λεύκωμα του Κωστή Καπελώνη: «Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Επίδαυρος 1985-1998» και ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον Νίκο Αλεξίου, με σκηνικά και κοστούμια του για την Μήδεια του Θεάτρου Τέχνης στην Επίδαυρο, από το προσωπικό αρχείο του Κωστή Καπελώνη.
Την περιπέτεια ενός γοητευτικού ταξιδιού του Θεάτρου Τέχνης και των ανθρώπων του για δεκατέσσερα συνεχή καλοκαίρια στην Επίδαυρο, μέσα από φωτογραφικά στιγμιότυπα, αφηγείται το μοναδικό, ιστορικής αξίας λεύκωμα, που δημιούργησε ο σκηνοθέτης και διευθυντής της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κωστής Καπελώνης.
Με τρυφερή και παιγνιώδη διάθεση, αλλά και την επίγνωση της καταγραφής ενός ντοκουμέντου, ο Κωστής Καπελώνης, για χρόνια ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτης σ’ εκείνες τις παραστάσεις, αποτύπωσε ως ερασιτέχνης φωτογράφος στιγμές και πρόσωπα σε πρόβες, παρασκήνια, καμαρίνια, διαλείμματα, παραστάσεις, τους ηθοποιούς εκτός σκηνής, στην ταβέρνα του Λεωνίδα, στη θάλασσα ή στην ντίσκο “Καπάκι”, αναδεικνύοντας μέσα από μαυρόασπρα φιλμς την αγωνία και την αναμονή, τη ραστώνη, τη δοκιμασία, τον μόχθο, τη χαρά και την ένταση μιας διαδρομής ανθρώπων που μένουν έτσι στη μνήμη και την Ιστορία.
Πρόκειται για μια σειρά φωτογραφιών, βαθιά υπόκλιση σε έναν ολόκληρο, άγνωστο και αφανέρωτο κόσμο που λάμπει μέσα στα ασπρόμαυρα καρέ αναδίδοντας ομορφιά κι ορμή. Ένα πλήθος από «έμψυχες» εικόνες, όπου υπερέχει το συναισθηματικό φορτίο.
Ο Νίκος Αλεξίου παράλληλα με το τεράστιο εικαστικό του έργο ασχολήθηκε επιλεκτικά με τη σκηνογραφία, κυρίως με θιάσους και σκηνοθέτες, με τους οποίους είχε προσωπική σχέση. Η πρώτη του συνεργασία με το Θέατρο Τεχνης ήταν στην «Μήδεια» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο, με σκηνοθέτη τον Γιώργο Λαζάνη, το 1995. Η τελευταία του σκηνογραφία έμελλε να είναι στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, το 2011.
Η πρώτη συνεργασία του Νίκου Αλεξίου με τον Κωστή Καπελώνη ήταν το 1998 στο Δημοτικό Θέατρο Ρεθύμνου, στο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο Ήχος του όπλου». Έκτοτε η συνεργασία τους ήταν τακτική, σε παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης, του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και του ΚΘΒΕ. Μάλιστα το 2002 ίδρυσαν μαζί τον θίασο «Θ όπως Θέατρο» και δημιούργησαν το έργο «Παραμύθι από χαρτί». Για την παράσταση αυτή τους απονεμήθηκε, από την Ένωση Κριτικών, το Βραβείο Δραματουργίας «Κάρολος Κουν» 2002.
Η ΕΚΘΕΣΗ στη Ζάκυνθο
Η ΑΜΚΕ Ζωφόρος, το λογοτεχνικό περιοδικό Κόντε Σπουργίτης και η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζακύνθου σε συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης και τον Κωστή Καπελώνη παρουσιάζουν από τις 12.10 έως και τις 30.10.2021 στο Αναγνωστήριο της Δημόσιας Ιστορικής Βιβλιοθήκης Ζακύνθου την έκθεση φωτογραφίας:
«Επίδαυρος. Έμψυχες εικόνες μιας προσωπικής εξιστόρησης».
Η έκθεση αποτελείται από το υλικό του φωτογραφικού λευκώματος του σκηνοθέτη του Θεάτρου Τέχνης, Κωστή Καπελώνη, με τίτλο «Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Επίδαυρος 1985-1998» και συμπεριλαμβάνει ένα αφιέρωμα στον εικαστικό και σκηνογράφο Νίκο Αλεξίου, με σκηνικά και κοστούμια που είχε δημιουργήσει για την παράσταση της «Μήδειας» του Θεάτρου Τέχνης στην Επίδαυρο, τα οποία ανήκουν στο προσωπικό αρχείο του Κωστή Καπελώνη.
Ο Νίκος Αλεξίου παράλληλα με το τεράστιο εικαστικό του έργο ασχολήθηκε επιλεκτικά με τη σκηνογραφία, κυρίως με θιάσους και σκηνοθέτες, με τους οποίους είχε προσωπική σχέση. Η πρώτη του συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης ήταν στην «Μήδεια» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο, με σκηνοθέτη τον Γιώργο Λαζάνη, το 1995. Η τελευταία του σκηνογραφία του έμελλε να είναι στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, το 2011.
Η πρώτη συνεργασία του Νίκου Αλεξίου με τον Κωστή Καπελώνη ήταν το 1998 στο Δημοτικό Θέατρο Ρεθύμνου, στο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο Ήχος του όπλου». Έκτοτε η συνεργασία τους ήταν τακτική, σε παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης, του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και του ΚΘΒΕ. Μάλιστα το 2002 ίδρυσαν μαζί τον θίασο «Θ όπως Θέατρο» και δημιούργησαν το έργο «Παραμύθι από χαρτί». Για την παράσταση αυτή τους απονεμήθηκε, από την Ένωση Κριτικών, το Βραβείο Δραματουργίας «Κάρολος Κουν» 2002.
Η πλειονότητα των φωτογραφιών που θα παρουσιαστούν στην έκθεση απαθανατίζουν στιγμές από τις πρόβες των έργων στο κοίλον του Θεάτρου της Επιδαύρου, οι οποίες άρχιζαν όταν έκλεινε ο αρχαιολογικός χώρος για το κοινό, στις επτά το απόγευμα –με αποτέλεσμα οι περισσότερες λήψεις να έχουν γίνει με το ίδιο μεταβαλλόμενο φως, από τη δύση του ήλιου μέχρι να νυχτώσει.
Με τρυφερή και παιγνιώδη διάθεση, αλλά και την επίγνωση της καταγραφής ενός ιστορικού ντοκουμέντου, ο Κωστής Καπελώνης, ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτης σ’ εκείνες τις παραστάσεις, αποτύπωσε φωτογραφικά στιγμές των προβών, και ενσταντανέ των προσώπων στα παρασκήνια, τα καμαρίνια, τις παραστάσεις, αλλά και τους ηθοποιούς εκτός σκηνής, στην ταβέρνα του Λεωνίδα, στη θάλασσα ή στην ντίσκο “Καπάκι”, αναδεικνύοντας μέσα από το μαυρόασπρο φιλμ την αγωνία και την αναμονή, τη ραστώνη, τη δοκιμασία, τον μόχθο, τη χαρά και την ένταση, μνήμες από την πολύχρονη διαδρομή των ανθρώπων που συμμετείχαν από το 1985 έως το 1998 στις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης στην Επίδαυρο.
Εγκαίνια της έκθεσης: Τρίτη 12.10.2021 και ώρα 19.00 στην Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζακύνθου.
Η Παιδαγωγική Ομάδα του ΚΠΕ Ζακύνθου θα υλοποιεί εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους μαθητές και τις μαθήτριες της Ζακύνθου κατά την διάρκεια της έκθεσης.
Η ΕΚΘΕΣΗ στην Πάτρα
Το Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν, δημιούργησε και παρουσιάζει μια έκθεση φωτογραφίας με τον τίτλο: “Έμψυχες εικόνες μιας προσωπικής εξιστόρησης”.
Η έκθεση αυτή παραχωρείται από το Θέατρο Τέχνης στην Πάτρα προκειμένου να εκτεθεί στα “Παλαιά Σφαγεία”, σε συνεργασία με τον Καρναβαλικό Οργανισμό του Δήμου και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.
Πρόκειται για υλικό από το φωτογραφικό λεύκωμα του σκηνοθέτη και ηθοποιού του Θεάτρου Τέχνης Κωστή Καπελώνη, που περιλαμβάνει φωτογραφίες από τις παραστάσεις του Θεάτρου στην Επίδαυρο από το 1985-1998.
Είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο στο οποίο αποτυπώνονται στιγμές των προβών και ενσταντανέ των προσώπων στα παρασκήνια, τα καμαρίνια, τις παραστάσεις, αλλά και εκτός σκηνής, στον “Λεωνίδα”, στη θάλασσα, στην εμβληματική ντίσκο “Καπάκ騔, αναδεικνύοντας την αγωνία και την αναμονή των συντελεστών, αλλά και τη ραστώνη, το μόχθο, τη χαρά και την έντασή τους, πριν και μετά την παράσταση.
Στην έκθεση περιέχονται ουσιαστικά τρεις ενότητες, από τις οποίες ο θεατής θα επιλέξει ποιά τον ενδιαφέρει περισσότερο κι εκεί θα εστιάσει την προσοχή του:
Ένα ιστορικό, εικονογραφικό αφήγημα της παρουσίας των ανθρώπων του Θεάτρου Τέχνης στο Θέατρο της Επιδαύρου, Ένα “φωτογραφικό λεύκωμα” με φωτογραφικά ενδιαφέρουσες εικόνες και Μια φωτογραφική καταγραφή στιγμιότυπων που, για κάποιο λόγο, προκάλεσαν το ενδιαφέρον του φωτογράφου.
Συμπεριλαμβάνεται επίσης ένα αφιέρωμα στον εικαστικό και σκηνογράφο Νίκο Αλεξίου, με σκηνικά και κοστούμια που είχε δημιουργήσει για την παράσταση της «Μήδειας» του Θεάτρου Τέχνης στην Επίδαυρο, τα οποία ανήκουν στο προσωπικό αρχείο του Κωστή Καπελώνη
Η έκθεση θα διαρκέσει από 3 έως 26 Νοεμβρίου 2021 και θα είναι επισκέψιμη στο χώρο των “Παλαιών Σφαγείων” από Δευτέρα έως Σάββατο 9-2 το πρωί και Τετάρτη απόγευμα από τις 5-8.
Υπεύθυνη Έκθεσης: Φ. Κορομπέλη
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ στην Πάτρα
Filed under: Uncategorized | Tagged: Θέατρο Τέχνης, Κωστής Καπελώνης, Κάρολος Κουν, Νίκος Αλεξίου |
Απάντηση